तू च सर्वत्र

देवा, तुझे कृपाछत्र राहो, 

तू आणि तूच राहो, इथे तिथे, सर्वत्र....

बाकी न माझी इच्छा उरो, न मी.

मन माझे न भटको अन्यत्र....!!

✍️ हरिसखी

"निळा"

विंदांची "ऊंट" ही कविता वाचली,

 आणि हे लिहिलं.....

हा यात्रेकरु इथे न रमला....

निळ्या सावळ्या शोधीत जाई.... !

तहानेने व्याकुळ होई,

भूकही लागे भेटण्याआधी....

निळा सावळा दिसला का पण ?

खूण तयाची एकच साधी,

निळासावळा दिसतो ज्याला,

तोच निळ्याचा होऊन जाई.....!

✍️ हरिसखी

ठिणगी

हे बरे झाले, देवा, दिला अंधार तू इतका मला....

एक ठिणगी आंत माझ्या, लागली उजळायला !

या प्रवासाची दिशा, आता नको बदलायला,

जन्म जावा लागतो ही सार्थता समजायला.

नाकारले जाण्यातला दर्द ज्याने जाणला,

रिते होण्यातला आनंदही त्यानेच हो, ओळखला !

प्रेमातही अन् द्वेशातही, माझा जीव होता अडकला,

मीच केले मोकळे, त्यांना ही, आणि स्वतः ला !

✍ सुजाता

गिनती छोडी

जबसे मैंने "गिनती" छोडी,

मैं खुश होती गई....

दिलके "घांव" गिनना छोडा तो,

वो जख्म भरते गए....

किसकी "बोली" गिनना छोड दिया, तो

मैं शांत शांत होती गई....

किसीको कितना दिया, नहीं गिना,

तो "अहंभाव" छूट गया ।

"हरिजप" गिनना छोड दिया,

तो भगवन् "बेहिसाब" देते गए... ।

✍️ सुजाता

साद

आता होत नाहीत आपल्या दोघांत  वाद,

कारण उरलाच नाही आपल्यात  ' संवाद '

तू कधीच देत नाहीस मला  दाद....

आणि मीही घालत नाही आताशा तुला  'साद' !

--✍सुजाता.

मोकळा श्वास

रंगूनी रंगांत साऱ्या, रंग माझा वेगळा....

गुंतूनी गुंत्यात साऱ्या, 

पाय माझा मोकळा

काडी काडी जमवूनी मी,

जीव ओतिला सगळा,

त्या घराच्या चौकटितूनी

आता मजला वगळा....!

बीज लाविले, "स्वत्त्वाचे"

त्याला कोंब आला कोवळा,

मुक्त जगाच्या अंगणी मज

श्वास घेऊदे, मोकळा....!!

-✍️ सुजाता