स्पर्श
"स्पर्श " म्हटलं, की पहील्यांदा आठवतो, तो आईचा स्पर्श - मायेचा ! आई- बाबांचा, ताई- दादाचा, प्रेमाचा स्पर्श. बोलणंही अवगत व्हायच्या आधी, बाळाला दुस-यांशी connect करणारा तो स्पर्श....
मग, जसजसं मूल मोठ होऊ लागतं, तसतसं त्याला इतर स्पर्शही जाणवू लागतात. रागाचा स्पर्श, ढकलण्याचा - नाकारण्याचा स्पर्श..
आणि वयात येणा-या मुलींना, हल्ली तर मुलांनाही, एक नवीनच स्पर्श अनुभवायला येऊ लागतो -- किळसवाणा, नकोसा वाटणारा, घृणा उत्पन्न करणारा स्पर्श....! मग ट्रेनिंग मिळतं, ते प्रत्यूत्तर करणा-या स्पर्शाचं ! "No" म्हणणारा, नकार देणारा, ठाम ! तो पण स्पर्शच !
पुढे, वय वाढलं, की हवाहवासा वाटणारा स्पर्श, नवथर तारुण्याचा....नवीनच जगात घेऊन जाणारा, स्वप्नाळू, तरीही आश्वासक, असा स्पर्श.
नंतर मिळतो, तो द्यावा - घ्यावा, असा, आधाराचा स्पर्श. साथ देणारा, धीर देणारा... शाब्बासकी देणारा स्पर्श ! 'तू पुढे हो, मी तुझ्या पाठीशी आहे,' असा, मनोबळ वाढविणारा, पाठीवर थाप देणारा, आत्मविश्वास वाढवणारा, स्पर्श !
म्हातारपणीचा थरथरत्या हातांनी आशिर्वाद देणारा स्पर्श....आणि त्या सुरकुतलेल्या हातांनी आधार देणारा, सावरणारा, एक तारूण्याचा स्पर्श.....!
पण सर्वांत शेवटी होतो, तो अटळ असा स्पर्श, मृत्यूचा ! आणि त्या प्रियजनाच्या थंङगार, चेतनाहीन हाताला केलेला स्पर्श.... अंगावर शहारे आणणारा....!
पण, या सर्वांच्या ही वर, जन्मापासून मृत्यूपर्यंत पुरणारा, "त्या" अदृश्य शक्तीचा, देवाचा स्पर्श.... जो फक्त जाणवतो, कधी
वा-याच्या झुळूकीतून, तर कधी पांवसाच्या धारांतून,.....त्या सर्वशक्तिमान परमेश्वराचा स्पर्श.....जो जाणवतो सर्व सुख दुःखाच्या प्रसंगांत.....
✍ सुजाता.
