बात

जुबाँ  तो चूप थी मगर,

आँखोंने  गुस्ताखी कर ली,....

मैं जो न कहना चाहती थी,

वो बात सारे जहां से  कह दी ।

✍सुजाता.

सारे जमाने ने समझ लिया,

जो मैंने  कहना भी ना चाहा ।

पर एक वो है, के  समझना ही नही चाहता,

की हमने  किसे  जी जान से  चाहा !

✍सुजाता.

आपलं घर

एकवार पाठीवरूनी फिरो तुझा हात....

शेवटचे हे पाऊल माझे, तुझिया  घरात....

                                तुझिया घरात...।

घरामध्ये अवघ्या फिरले, तुझ्या खोलीतही गेले,

कधी भूतकाळी  रमले, कधी आठवणींत....

                                कधी आठवणींत.....।

सगे सोयरे ही सगळे, सारे सारे तुला स्मरती,

तुझ्या विना नव्हते कोणी,  माझ्या  अंतरात ।

खुळी बावरी मी वेड़ी, येशील का माझ्या  स्वप्नी...

सांग कधी तू येशील पुन्हा, माझ्या  आयुष्यात ।

एकवार  पाठीवरूनी  फिरो तुझा हात....

शेवटचे हे पाऊल माझे,  अपुल्या  घरात...

                                 अपुल्या  घरात .....!

-✍सुजाता

मी

*"मैं"* को मुक्त नहीं होना है,

 *"मैं"* से मुक्त होना है,....।

 *"मैं"* तो शुरु से *"मुक्त"* ही है,.....

 

*"मी"* मुक्तच आहे,....

*"मला", "माझे"* ही हांव काही संपत नाही,

या *"माझेपणा"* तून मुक्ती हवी.....!

प्रत्येक वस्तूत, प्रत्येक प्रसंगात मी माझा संबंध जोडू बघते, या *"माझेपणातून"* मुक्त व्हायचंय !

हा निसर्ग किती सुंदर आहे,......

पक्षी, फुलं, सुगंध, गाणी.....

सगळंच सुंदर आहे,.....

फक्त माझ्यासाठी च नाही, मी नसले, तरी सुंदर च राहणार आहे....!

माझ्या असणेपणाला मी किती महत्त्व देतेय....

मी

जळी स्थळी तुला पाहण्याचा 

छंद लागला,.....

तुला शोधण्याचा मी

चंग बांधला.

सत्कर्माचा गर्व झाला,

"मी"पणाचा दंभ लागला,

किती मंदिरे फिरले,

किती तीर्थक्षेत्री डुंबिले,

अंतःकरण ना शुद्ध जाहले,

थकून बसता शोध लागला,

भंवतालच्या निसर्गात, फळाफुलांत

प्राणिमात्रांत, मुलांच्या हास्यात,

श्याम सावळा दिसू लागला....

भेटले, "माझ्यातच" मी "तुला"

भेटले, "माझ्यातच" मी "तुला"....!

✍️ सुजाता.