तुकोबांना पावन केलेस, सदेही,.....
चोखोबांच्या घरी केलेस भोजन,
जनीचे कांडिले दळण,
राधेस पुरवी बांसुरीचे सूर....
मीरेच्या प्याल्यातील विष केले तू निष्प्रभ,
द्रौपदीची राखिली लाज, पुरवूनी वस्त्र,
अर्जुनाला उचलायला लाविलेस शस्त्र !
ज्याचा त्याचा कृष्ण,
ज्याचा तो जाणितो भक्त....
सखा बनूनी माझा, तू होसी व्यक्त,
श्रीहरि, तूच रे, मज करिसी मुक्त....!!
✍️ सुजाता 🙏💕
आता परतीचा प्रवास सुरू झाला.....
किती enjoyable आहे हा प्रवास....!
आता उंचावर चढायचं नाही, काही गाठायचं नाही.
वेळेत कुठे पोहोचायचं नाही.
कसलीही ईर्षा नाही, स्पर्धा नाही, आकांक्षाही नाही.
आता रमत गमत चालायचं..... परतायचं !
भोवतीचा निसर्ग नयाहाळायचा......!
मनात येईल तिथे रेंगाळायचं,
पानाफुलांशी, पक्षांशी कुजबूजायचं,
नदीकिनारी आरामात बसायचं,
पावसात भिजायचं.... सावलीत लोळायचं.
इतकी वर्ष हा निसर्ग उपभोगायलाच मिळाला नाही "ठहराव" कुठे मिळाला नाही.....
आता बरोबरीच्या प्रवास्यांची पण चिंता नाही,
कुणी मिळाले तर मिळोत, गळाले तर गळोत...
आपलं आपण एकटं, मजेत, शीळ घालत, गुणगुणत
परतायचं ......! पण आता मात्र परतायचं !
"त्या"ची हाक ऐकू येऊ लागली आहे,
"त्या"चा हात दिसू लागला आहे,
"त्या"ला नाही विसरायचं.... आता परतायचं !
✍️ सुजाता
ती एक अळी होती, छोटीशी....
ओंगळवाणी,.....confused,
नाराज स्वतःवरच....स्वतः च्या रूपावर....!
स्वतःवरचा राग इतका वाढत गेला,
की कोंडून घेतलं तिने, स्वतःला... कोशामध्ये...
कुरूप असं सुरवंट बनून....!
कोशातल्या काळ्याकुट्ट अंधारात ती गुदमरून जाऊ लागली.......
तिला वाटलं संपलं आता सारं.....
This is the End !
but that was not the End,
that was a Bend......
ज्या क्षणी तिच्या हातात करण्यासारखं
काही उरलं नाही,
त्या क्षणी तो कोश फुटला आणि ती फुलपाखरू बनली.....
एक सुंदर,....रंगीत फुलपाखरू .....!
आता ती मुक्त होती......!
विहरू लागली ती, स्वच्छंदपणे......
आणि ही.....
एक भग्न मूर्ती..... कुरूप, दगडी... काळी.
नाराजच असायची तीही, स्वतःच्या रूपावर.
आजूबाजूच्या सुंदर सुंदर मूर्ती बघून
आणखीनच खिन्न व्हायची....!
आणि एक दिवस तिच्यावर घाव पडू लागले....
असह्य वेदना देणारे,....
छिन्नी चे घाव.....
ती धावा करू लागली तिला निर्माण करणाऱ्याचा.....
पूर्णपणे शरण गेली.....
"सोडव मला यातून, किंवा पूर्णपणे तोडून तरी टाक....."
पण शेवटचा असह्य करणारा घाव बसला,
आणि तिच्या समोर आरसा आला.....
आरशातले आपले रूप पाहून
तिचा विश्वासच बसेना ....
" ही मीच आहे.....? इतकी सुंदर....?
असामान्य..... अलौकिक.....!! ?"
आता ती एक देवी बनली होती,....
देव्हाऱ्यात पूजली जाणारी.....!
✍️ सुजाता
अश्या सुंदर संध्याकाळी.....
भिती न कळी काळाची, मुळी.
डोळ्यांत माझ्या हरीची मूर्ती सावळी,
तू सदा आहेस माझ्या जवळी....!
🙏💕 सुजाता
माझ्या आंत वाहतो आहे,
एक आनंदाचा झरा....
खळखळून वाहणारा,
भरभरून ओसंडणारा,
श्रीहरिच्या बांसरीच्या सुरांवर डोलणारा,
सूर्यकिरणांवर, पक्षांच्या किलबिलाटावर
वाऱ्याची शिळ घालून नाचणारा....
कधी अवचित उदासला,
तरी खंडित न होणारा,
अन् उसळी मारून
परत परत पुढे पुढेच जाणारा.....!!
✍️- सुजाता 🤗
मला आठवते शाळेतली रफ वही.....
बाइंडिंग केलेली जाडजूड .....
ना तिला सुंदरसं कव्हर, ना नवं लेबल,
अशी ती शाळेतली रफ वही.....!
या रफ वहीत काय नाही.....?
इतिहास, भूगोल, गणित, कुठल्याच विषयाचं
तिला बंधन नाही ......
कधी आवडतं गाणं, तर कधी एखादा 'शेर'....
कुणाचा पत्ता, तर कुणाचा फोन नंबर .....
ऑफ पिरेड ला गोळा फुली,
किंवा पाना- फुलांची नक्षी.....
लहानपणीच मोठं होऊन केलेली सही....
मला आठवते ती शाळेतली रफ वही !
संसारात "आई" म्हणजे सुद्धा जणू रफ वही....!
साधी, -- क्वचित 'गबाळी'....
मोकळी ढाकळी ...
कुणा कुणाचा रोल ती करत नाही .....?
स्वयंपाकीण रजेवर असेल तेव्हा स्वयंपाक- डबे, ड्रायव्हर नसेल तेव्हा शाळेत सोडते....
कित्येक महत्वाचे निरोप, फोन नंबर टिपून ठेवते.
सासर- माहेरच्यांशी प्रेमाचे संबंध राखते,
प्रसंगी दटावते, रागावते, कणखर बनते,...
पण सगळ्यात महत्त्वाची भूमिका तीच निभावते...!
मला खूप खूप आवडते अशी ही रफ वही....!!
अशी ही, सही....माझी "आई".....
मीही बनलीए एक सक्षम "आई"....
आणि वाढवतेय माझ्या लेकीला,
बनण्यासाठी एक आदर्श "आई".....!!
✍️ सुजाता
I have crossed many bridges,
walked each and every highway,
but I am satisfied and proud to say
that I did it my way .....!
I have cried many times,
but laughed many more,
Because I don't deny
that I did it my way .....!
I may not have all i desired,
But surely, have all i deserved.
So, Gratitude, i strongly specify
As, I did it my way .....!
And now, soon the end is here....
I shall get the Call from There....
but I'm Happy and Gay,
that I did it my way .....!
✍️ Sujata
आत्ता आत्ताच तर हॉस्पिटलमधून घरी आलीस तू.
एवढंस्स गाठोडं होतं…..
सगळ्यांच्या लाडाकोडात न्हाऊन निघालीस….
कधी ऊपडी झालीस, टेकून बसायला लागलीस,
क्षण न् क्षण आठवतोय मला.
सरपटायचीस तू,
रांगता येत नव्हतं….
एक दिवस अचानक
रांगायलाच लागलीस…,,
आणि धरून धरून उभी राहिलीस.
तुझ्या सानिध्यात दिवस, महिने, वर्ष कसं भूर्कन ऊडून गेलं.
आता तर मस्त चालतेस धावतेस,
आणि हळूहळू
पाय-याही ऊतरू लागलीस की
बघता बघता मोठी होशील….
Butterflyच्या गाण्यावर हातवारे करणारी तू,
एक दिवस, स्वतःच्या विश्वात फूलपाखरासारखी ऊडून जाशील…..
मी मात्र प्रत्येक दिवस आठवत राहीन.
फूलपाखरू आपल्या हातावरून ऊडून गेलं, की कसा त्याचा स्पर्श जाणवत राहतो,
तसा तुझा स्पर्श, बोलणं-
*”आज्जी”* म्हणणं, रेंगाळत राहील…..
गायीसारखं, मी, त्याच त्याच क्षणाचं ‘रवंथ’ करीत राहीन, गं !
पण जगाच्या पाठीवर कुठेही असशील तू,
तरी आपले ऋणानुबंध
घट्ट च राहतील, हं ….!!
✍️ सुजाता आज्जी 😀
