चिऊताई

चिऊताई चिऊताई दार उघड.....

करियर च्या संधी दार ठोठावतायत,....

नव-याचा ङब्बा, मुलांचा नाश्ता 

किती काळ करणार ....?

अग चिऊताई, दार ऊघङ.....

एकटीनेच पाहूणचार, कुळधर्म सांभाळणार ?

दाबून टाकलेले छंद साद घालताहेत....

चिऊताई चिऊताई आता तरी दार उघड !

दारावरची टकटक बंद होईल,...

घरातलेही आपापल्या जगात व्यस्त होतील....

एकटीच मग तू कुढत बसशील....

चिऊताई वेळीच दार उघड.....

कोंङलेला श्वास मोकळा कर,

ऊंच आकाशात भरारी घे,

चिऊताई चिऊताई दार उघड, 

आणि आता स्वतःसाठी जग !!

--✍ सुजाता

सख्या हरि

रे सावळ्या, सख्या हरि,

हळूहळू जाणवतंय मला....

तू अन् मी भिन्न नाहीच मुळी.

भक्तिमार्गावरून चालतांना,

सगळं सगळं समर्पित करत गेले तुला,

पण तेव्हाही, हे द्वैत जाणवत होतं मला.

माझं प्रत्येक कर्म, तुला अर्पितांना,

कर्तेपण स्वतःकडे घेतलंच, अजाणतां...

जर मी कर्ता च नाही, 

तर तुला काय अर्पण करणार ?

सारं तुझंच तर आहे, 

मी तुला काय देणार ??

आता शांत बसल्यावर, 

जाणवायला लागलंय् मला ....

तू तर माझ्यातच आहेस सामावलेला !

माझ्यातच गवसला मला, 

माझा सखा हरि सावळा,.....

अवघे जीवन बनले आता, 

आनंदमयी सोहळा....!!

✍️ सुजाता 🙏

विहीर

कुठचीही विहीर मला एखाद्या बाईसारखी वाटते.....

कित्ती गुपितं, ती आपल्या मनांत लपवते.

पाण्याने काठोकाठ भरलेली असेल, तर

एखाद्या गर्भार स्त्री सारखी, श्रांत, तृप्त...

आंत भरपूर मासे, पाण गवत,

आणि काठांवर पोहायला शिकणारी मुलं.

कधी एखादी विहीर, एखाद्या

अल्लड, परकरी मुलीप्रमाणे भासते....

जेव्हा तिला एखादी वेल, वेढून टाकते.

कधी मात्र ती, कमरेत वाकलेल्या

जख्खं म्हातारी सारखी दिसते....

जेव्हा ती सुकते,....आटते....!

सगळा भूतकाळ जणू आंत आंत कोंडते,..... गाडते..... 

बघणाऱ्याला उदास करते....

पण प्रत्येक विहीर, मला एखाद्या 

बाईसारखी वाटते.....

✍️ सुजाता.

मुहोब्बत

मेरी हर खुशी में हो तेरी खुशी,

मुहोबत में ऐसा जरूरी नहीं.....

तू ना मिलना चाहे, तो यही सही,

ना मिलना तेरा कोई 'दूरी' नहीं....

मुहोबत है ये, "जी हुजूरी" नहीं ।

माझी कविता

माझी कविता.....

माझी कविता माझ्यासाठी खास आहे....

ती फक्त क्षणभराचा निःश्वास नाही,

माझा आयुष्यभराचा श्वास आहे,

ती सतत माझ्या आसपास आहे.

माझ्या अलवार स्वप्नांची चाहूल आहे,

संसारातल्या तापांवरची भूल आहे....

सख्या सावळ्याच्या कृपेची झूल आहे.

जणू सूर्याचं कोवळं ऊन आहे....

किंवा कान्ह्याच्या बांसरीची धून आहे.

माझी कविता खरंच माझ्यासाठी खास आहे !

✍️ सुजाता.

भक्तिमार्ग

कर्मयोग भासे कठीण.....

कसे करावे प्रत्येक कर्म,  ईश्वरार्पण...?

प्रत्येक कर्म करताना चिंता काळजी न वाटणे ही एक खूण.

जळी स्थळी सर्व काळी परमेश्वर करतो रक्षण,

कर्मफलदाता ईश्वरच आहे हे पक्के जाण.

भरवसा ठेवता देवावर, येते निर्धास्तपण.

भूतकाळाची आठवण,भविषयाचे चिंतन हेंच दुःखाचे खरे कारण ॥

करता नामाचे अखंड स्मरण,

भक्तिमार्ग आचरावा आपण !

भक्तिमार्गाचे करता अनुसरण,

होईल शुद्ध,  अंतःकरण...

आणि स्व- स्वरूपाची येईल जाण !!

✍️ सुजाता

 

"आनंदाचे चांदणे"

आनंदाचे चांदणे

गर्द अंधाऱ्या रात्रीनंतर पसरते, 

सौम्य शीतल चांदणे....

तप्त भोगल्या दुःखानंतर लाभते, आनंदाचे चांदणे....

निरागस माझ्या बाळाचे हसणे

माझ्या काळजीपोटी लेकीचे लटके रुसणे,

हरी तुझ्या कृपेने लाभले मला 

हे कैवल्याचे लेणे....

पसरवीन मी, माझ्या परीने 

हे नक्षत्रांचे देणे....

✍️ -- सुजाता 

सूर

ईश्वर कृपेचा पूर उसळला,

दु:खाचा तिमीर दूर झाला....

माझा सारा नूर बदलला,

मज अंतर्यामी सूर गवसला....!

✍️ सुजाता

Boost ur Life

मोबाईल प्रमाणेच, आपल्या मनावरही

मधूनमधून Antivirus फिरवावा,

आपलं Mind Cool करावं ....

नको असलेल्या, निराशाजनक

 Junk Files Clear कराव्यात,

द्वेशाचे, मत्सराचे Caches Clean करावेत.

म्हणजे मग बघा, आयुष्य कसं Boost होईल...

✍️ सुजाता 😃

प्रवास

आयुष्यातल्या प्रवासाची बॅग हलकी करायला आता मी शिकते आहे,....

मत्सर, द्वेष, अपेक्षांचं ओझं

हळूहळू उतरवते आहे.

भोवतालची माणसं आणि परिस्थिती

यांच्यावर कंट्रोल न करणे जमते आहे....

जे मी बदलू शकत नाही,

ते तसंच सोडून देते आहे.

जे घडून गेलं, त्यावर न खंतावता,

नव्याचं स्वागत करते आहे !

हाती जे जे सूर येतायत,

त्यावरच गाते -नाचते आहे...

आणि इतरांच्या रागा - लोभाची फिकीर न करता, स्वतःवरच प्रेम करते आहे...!

आयुष्यातल्या प्रवासाची बॅग हलकी करायला आता मी शिकते आहे,....!!

✍ सुजाता.

Travel Light

It is said,..." Travel Light ".....

But we should also "Live" Light....!

We Born Empty handed,

We Die Empty handed.

Then why carry Extra Baggage,

of Expectations, Desires & Hatred....!

Why Worry about the Destination....?

When we dont know the Expiration !

We should just Play our Role....

Why unnecessarily burden the Soul ?

The Last Stop will be 

as Beautiful as the Journey Itself....

As, we shall meet the Guide Himself !

-- ✍ sujata.

प्राजक्ता चा सडा