रे सावळ्या, सख्या हरि,
हळूहळू जाणवतंय मला....
तू अन् मी भिन्न नाहीच मुळी.
भक्तिमार्गावरून चालतांना,
सगळं सगळं समर्पित करत गेले तुला,
पण तेव्हाही, हे द्वैत जाणवत होतं मला.
माझं प्रत्येक कर्म, तुला अर्पितांना,
कर्तेपण स्वतःकडे घेतलंच, अजाणतां...
जर मी कर्ता च नाही,
तर तुला काय अर्पण करणार ?
सारं तुझंच तर आहे,
मी तुला काय देणार ??
आता शांत बसल्यावर,
जाणवायला लागलंय् मला ....
तू तर माझ्यातच आहेस सामावलेला !
माझ्यातच गवसला मला,
माझा सखा हरि सावळा,.....
अवघे जीवन बनले आता,
आनंदमयी सोहळा....!!
✍️ सुजाता 🙏
No comments:
Post a Comment