कित्ती गुपितं, ती आपल्या मनांत लपवते.
पाण्याने काठोकाठ भरलेली असेल, तर
एखाद्या गर्भार स्त्री सारखी, श्रांत, तृप्त...
आंत भरपूर मासे, पाण गवत,
आणि काठांवर पोहायला शिकणारी मुलं.
कधी एखादी विहीर, एखाद्या
अल्लड, परकरी मुलीप्रमाणे भासते....
जेव्हा तिला एखादी वेल, वेढून टाकते.
कधी मात्र ती, कमरेत वाकलेल्या
जख्खं म्हातारी सारखी दिसते....
जेव्हा ती सुकते,....आटते....!
सगळा भूतकाळ जणू आंत आंत कोंडते,..... गाडते.....
बघणाऱ्याला उदास करते....
पण प्रत्येक विहीर, मला एखाद्या
बाईसारखी वाटते.....
✍️ सुजाता.
No comments:
Post a Comment