नवं वर्ष

नवं वर्ष, नवा हर्ष....

करील सौभाग्याची वृष्टी 

समंजसपणाचा अन् सौदार्ह्याचा साज ल्यायली सारी सृष्टी 

जुनीच माणसं, नवी नाती, कारण आता बदलली माझी दृष्टी.....

नवं वर्ष, नवा हर्ष...

हृदयात भरून घे नवी उमेद,

मिटवून सारे भेदाभेद ।

तरच हे वर्ष नवं, 

वाटेल नेहमी हवं हवं !

✍सुजाता

अश्रू

साध्या साध्या गोष्टींत डोळ्यांत पाणी यायला,

अश्रू एवढे स्वस्त आहेत का ग ?

छोट्या छोट्या गोष्टींत आनंद घे,

आयुष्य इतकं मस्तआहे ग.....!!

✍सुजाता.

रंग माझा

रंगूनी रंगांत साऱ्या, 

रंग माझा वेगळा....

गुंतूनी गुंत्यात साऱ्या, 

पाय माझा मोकळा

काडी काडी जमवूनी मी,

जीव ओतिला सगळा,

त्या घराच्या चौकटितूनी

आता मजला वगळा....!

बीज लाविले, "स्वत्त्वाचे"

त्याला कोंब आला कोवळा,

मुक्त जगाच्या अंगणी मज

श्वास घेऊदे, मोकळा....!

वाट पहतो कधीची, 

हरि माझा सावळा,

अवघे जीवन बनले जणू 

आनंदमयी सोहळा....!!

-✍️  हरिसखी सुजाता

"क्ष"

शाळेत गणित सोडवताना गृहित धरायचो, "क्ष"

सोडवताना प्रत्येक पायरीवर त्याच्याकडेच असे लक्ष

 "क्ष"ची किंमत समजायची, आणि गणितही सुटायचे.

आता आयुष्यातही, प्रत्येक संकटात

परमेश्वरालाच धरावे हाताशी .......

प्रॉब्लेम सुटेल चुटकीसरशी.....

"त्याची" किंमत कळेल आणि आपली होईल सरशी !

✍️ सुजाता

चिऊताई

चिऊताई चिऊताई दार उघड.....

करियर च्या संधी दार ठोठावतायत,....

नव-याचा ङब्बा, मुलांचा नाश्ता 

किती काळ करणार ....?

अग चिऊताई, दार ऊघङ.....

एकटीनेच पाहूणचार, कुळधर्म सांभाळणार ?

दाबून टाकलेले छंद साद घालताहेत....

चिऊताई चिऊताई आता तरी दार उघड !

दारावरची टकटक बंद होईल,...

घरातलेही आपापल्या जगात व्यस्त होतील....

एकटीच मग तू कुढत बसशील....

चिऊताई वेळीच दार उघड.....

कोंङलेला श्वास मोकळा कर,

ऊंच आकाशात भरारी घे,

चिऊताई चिऊताई दार उघड, 

आणि आता स्वतःसाठी जग !!

--✍ सुजाता

कैवल्याचे देणे

"आनंदाचे चांदणे".....

गर्द अंधाऱ्या  रात्रीनंतर  पसरते, 

सौम्य शीतल चांदणे....

तप्त भोगल्या दुःखानंतर लाभते, आनंदाचे चांदणे....

निरागस माझ्या बाळाचे हसणे

माझ्या काळजीपोटी लेकीचे लटके रुसणे,

हरी तुझ्या कृपेने लाभले मला 

हे कैवल्याचे लेणे....

पसरवीन मी, माझ्या परीने 

हे नक्षत्रांचे देणे....

✍️ -- सुजाता

क्रूज

नजर जाईल तिथवर पाणीच पाणी.....

या शांत वेळी, आठवतेय जीवनाची कहाणी.

ओठांवर अवीट गाणी,.....

आणी ह्रदयात माझ्या "चक्रपाणी".....!

कुठे घेऊन चाललीए, ही क्रूज.... माहिती नाही....

कुठे वळणार, कुठे थांबणार, कधी परतणार....

काहीच माहिती नाही.....

सहप्रवासी, काही ओळखीचे, काही अनोळखी,

सारे घडीभराचे साथी !

पण आवडतोय हा प्रवास,.... आयुष्यासारखाच ....

स्वतः लाच भेटवणारा....

स्वतः शी नव्याने ओळख करून देणारा....!!

✍️ सुजाता 

वात

दिव्याच्या वाती सारखं आयुष्य जगावं .....

दिव्याची वात तेलामध्ये आकंठ बुडालेली असते,

पण तिचं टोक मात्र तेलाबाहेरच असतं,

त्यामुळेच तर ती पेटते, उजेड देते ....... 

तेलात पूर्णपणे बुडालेली वात कशी बरं प्रकाश देईल ?

मला वाटतं आपणही तसंच जगावं.....

बाहेरच्या जगात कितीही गुंतलो,

तरी मनातून मात्र थोडं अलिप्तच असावं.

मग बघा आपलं आयुष्य कसं उजळेल..... आणि आपण इतरांची आयुष्यही उजळवून टाकू....!

एक दिवा सनेहाचा, आपल्या हृदयात,....

एक दिवा सहानुभूतीचा - इतरांबद्दल च्या....!

एक दिवा अंधारातून प्रकाशाकडे नेणारा....!

एक दिवा कृतज्ञतेचा.... 

✍️ सुजाता

   

मैत्रीण

कोण म्हणतं मैत्रीण गुरू असू शकत नै ?

ती समजावते, प्रसंगी कानही उपटते,

किती तरी शिकवते, तरी "फी" घेत नै....

कोण म्हणतं मैत्रीण गुरू असू शकत नै ?

खरा गुरू तोच असतो,

जो शिष्याला मार्ग दाखवतो,

कधी ओंजारून- गोंजारून,

तर कधी, फटके मारून.....

वाटेतल्या खाचखळग्यांची जाणीव करून देतो.....!

आता तू लावलंस मला मार्गाला,

अगदी पोचले नसले, तरी,

दिसू लागलीए मंजील....!....

निदान Awareness तरी आलाय...!

✍️ सुजाता.

स्वातंत्र्य

तो पत्नीला म्हणाला, 

"तुला हवं ते काम करण्याचं स्वातंत्र्य मी तुला देतो आहे !"

 तो कोण तिला स्वातंत्र्य देणारा ....?

त्याने स्वतःचे स्वातंत्र्य काढून तिला दिलं का ?

 स्वातंत्र्य असं कधी कुणाला देता येतं का....??

ते तर आपलं स्वतःचं च असतं.....!

प्रत्येकाला ते जन्मतःच मिळालेलं असतं....!

पण प्रत्येकाला स्वतंत्रपणे वागण्याचं धैर्य नसतं.

कारण मग पराभवाचं खापर दुसऱ्यावर फोडता येत नसतं.

स्वातंत्र्य म्हणजे 'स्वैराचार' नव्हे .....

आपल्याला हवं तसं वागणं नव्हे.....!

स्वातंत्र्याबरोबर आलं पाहिजे 'जबाबदारीचे भान',

स्वातंत्र्य म्हणजे 'आत्मसन्मानाची जाण' !

स्वातंत्र्याचे शिवधनुष्य पेलता आलं पाहिजे,... 

म्हणजे आयुष्य 'आत्म तेजाने' झळाळतं !!

✍️ सुजाता

कोजागिरी

को जागर्ती ....? अर्थात "कोजागिरी" !

"जागण्याचा" महोत्सव.....

जागे होण्याचा, भानावर येण्याचा उत्सव

मी खरी कोण आहे....?

 माझे खरे " स्वरूप" काय...?

माझ्या जगण्याचे प्रयोजन काय....??

coexistence.... correlation....!

सहसंवेदना...... सह अनुभूती....

सौंदर्य आणि शांती, आनंद आणि तृप्ती,

यांच्या समन्वयाची अनुभूती....!

सृजनशीलतेची सजगता जी जागी करी,  ती खरी कोजागिरी.....!!

चंद्रशलाका अमृताचा वर्षाव करी !!

✍️ सुजाता 🌕

कुंपण

खरं सांगते, हल्ली मला,

घराचं कुंपण टोचतंय्.....

लोकं म्हणतात, हिला

सुख बोचतंय.

डब्यातलं उरलेलं अन्न फेकताना

हात थरथरतो,

रस्त्याकडेच्या भुकेल्या चेहऱ्यांनी

जीव गलबलतो....

हॉटेल चं बील बघून चेहरा पडतो,

आणि नवा दागिना नकोसा वाटतो.

पण मला माहितेय, 

मी किती जणांना पुरणारे,....

सगळ्यांना देण्यासाठी माझ्याकडे

असं कितीसं असणारे....

आणि सगळ्या गरजूंसाठी

कितीसं  उरणारे !

आपण खारीचा वाटा उचलायचा,

थोडं थोडं वाटून,

तृप्तीचा ढेकर द्यायचा !

शेवटी, झोपताना समाधान

वाटलं पाहिजे,....

आपलयाच मनाला सामोरं

जाता आलं पाहिजे...!!

✍️ सुजाता

दाता

भंगूदे Ego माझा, 

माज जाऊ दे मनीचा,

येऊदे वाणीत माझ्या,

गोडवा तो जरासा....

तूच कर्ता आणि करविता,

श्रेय घेतो मी, येता जाता,

मागण्याला अंत नाही,

हावरेपणा ही जाईना !

काय मागावे परि मी,

तू सदा दाता रहावे,

देणारा तू, मी काय मागावे,

मी तुझ्यातच लिप्त व्हावे ! 

✍️ सुजाता.

पिकलं पान 🍂

अरे पिकल्या पाना,....

गळून पडणार म्हणून

का उगां खंतावतोस मनां ?

कधीकाळी नाजूक कोंब बनून,

तू वटवृक्षाची सुरूवात केलीस,

हिरवं गार पान बनून वाटसरूला

तुझयापरीने सावली दिलीस.

बहरानंतर पानगळ येणार,

हा ऋतुचक्राचा नियम असतो,

परिपक्वपणे गळून जायला,

मग तू का एवढा विरोध करतो ?

कदाचित गाणाऱ्या वाऱ्यासंगे

तू तरंगत जाशील....

कदाचित पाण्यावर पडून एखाद्या

मुंगीचा जीव वाचवशील....

रंगीत फुलांबरोबर कदाचित

गुच्छामध्ये गुंफला जाशील.

किंवा 'पत्री' बनून देवाच्या

चरणांवर वाहिला जाशील....

एखादा रसिक, वहीत ठेवून

तुला जाळीदार बनवेल,.....

कशावरून, गळून पडल्यावर

आयुष्य तुझं उजाड बनेल ?

झाडाचा Comfort Zone सोडण्यातच

आहे तुझं भलं, खरं !

आणि हे तुला, लवकरात लवकर

उमगलं, तर बरं !!

✍️ सुजाता 🍂

स्पर्श

स्पर्श

"स्पर्श " म्हटलं, की पहील्यांदा आठवतो, तो आईचा स्पर्श - मायेचा ! आई- बाबांचा, ताई- दादाचा, प्रेमाचा स्पर्श. बोलणंही अवगत व्हायच्या आधी, बाळाला दुस-यांशी connect करणारा तो स्पर्श....

मग, जसजसं मूल मोठ होऊ लागतं, तसतसं त्याला इतर स्पर्शही जाणवू लागतात. रागाचा स्पर्श, ढकलण्याचा - नाकारण्याचा स्पर्श..

आणि वयात येणा-या मुलींना, हल्ली तर मुलांनाही, एक नवीनच स्पर्श अनुभवायला येऊ लागतो -- किळसवाणा, नकोसा वाटणारा, घृणा उत्पन्न करणारा स्पर्श....! मग ट्रेनिंग मिळतं, ते प्रत्यूत्तर करणा-या स्पर्शाचं ! "No" म्हणणारा, नकार देणारा, ठाम ! तो पण स्पर्शच !

पुढे, वय वाढलं, की हवाहवासा वाटणारा स्पर्श, नवथर तारुण्याचा....नवीनच जगात घेऊन जाणारा, स्वप्नाळू, तरीही आश्वासक, असा स्पर्श.

नंतर मिळतो, तो द्यावा - घ्यावा, असा, आधाराचा स्पर्श. साथ देणारा, धीर देणारा... शाब्बासकी देणारा स्पर्श ! 'तू पुढे हो, मी तुझ्या पाठीशी आहे,' असा, मनोबळ वाढविणारा, पाठीवर थाप देणारा, आत्मविश्वास वाढवणारा, स्पर्श !

म्हातारपणीचा थरथरत्या हातांनी आशिर्वाद देणारा स्पर्श....आणि त्या सुरकुतलेल्या हातांनी आधार देणारा, सावरणारा, एक तारूण्याचा स्पर्श.....!

पण सर्वांत शेवटी होतो, तो अटळ असा स्पर्श, मृत्यूचा ! आणि त्या प्रियजनाच्या थंङगार, चेतनाहीन हाताला केलेला स्पर्श.... अंगावर शहारे आणणारा....!

पण, या सर्वांच्या ही वर, जन्मापासून मृत्यूपर्यंत पुरणारा, "त्या" अदृश्य शक्तीचा, देवाचा स्पर्श.... जो फक्त जाणवतो, कधी 

वा-याच्या झुळूकीतून, तर कधी पांवसाच्या धारांतून,.....त्या सर्वशक्तिमान परमेश्वराचा स्पर्श.....जो जाणवतो सर्व सुख दुःखाच्या प्रसंगांत.....

✍ सुजाता.

मुक्त

पूर्णपणे समर्पित होणारा 

भक्त व्हायचंय मला,

नाजूक फुलांचा सडा टाकून मोकळा होणारा प्राजक्त व्हायचंय मला....

मनातल्या भावना सहजपणे बोलून 

व्यक्त व्हायचंय मला,

अन्

उगीचच अडकवणाऱ्या बंधनातून 

मुक्त व्हायचंय मला.....!!

✍️ सुजाता

जाणीव

वेगवेगळे दिवे, अन् वेगवेगळ्या "पणत्या".....

एकच देती  "प्रकाश"....  पण, त्या !

 वेगवेगळे  "घट"  जगात असती,

पण एकच त्यांची माती....!

तू,...हा ... ती अन् मी,   जरी भासती वेगळे,

एकच त्यांची "जाणीव" हे ना  आकळे.....!

✍️ सुजाता.

साफसफाई

दिवाळी ची साफसफाई करायला घेतली,

कानाकोप-यातली जळमटं काढली .....

भिंतींना थोडी रंगरंगोटीही झाली.

चांदीची, पितळेची भांडी लखलखली,

दिव्या- पणत्यांची तयारी केली.

दिवाळी अंक आणि फराळाची ऑर्ड़र गेली....

दागिने -कपड्यांची खरेदी ही झाली....!

यंदा म्हटलं  " मनावरचीही धूळ" झाड़ायला हवी,

तरच खरी दिवाळी वाटेल नवी !

"मन स्वच्छ करणं" म्हणजे सोप्पं नव्हतं काम,

खूप ओरखड़े उमटतील, याचं  होतं मला भान !

ईर्षा -मत्सर-हेवेदावे यांचे साचले होते थरावर थर....

निगेटीव्ह विचार अन् गैरसमज त्यात घालत होते भर !

राग -लोभ -मोह यांचा गाळ होता साचलेला....

पण सगळा कचरा काढण्याचा मी निश्चयच केलेला !

काहींची मागितली माफी, अन् काहींना केलं माफ.... (अर्थातच, -- मनातल्या मनांत !!)

आता मात्र मन माझं, झालं अगदी साफ !

सकारात्मक विचार आणि समंजसपणा यांचं औषध फवारलं,

माझ्या मनाचं शेत आता चांगलंच  फुलारलं !

ठाऊक आहे मला, मी नाही कोणी संत....

मनांत पुन्हा निराशेचे तण माजतील, याची आहे मला खंत.

ओशोंची प्रवचनं, मेड़िटेशन, प्रार्थना यांची सतत पेरणी 

सुढृढ मनाची करेल निगराणी !

मीच जर आहे माझ्या आयुष्याची शिल्पकार...

मग माझ्या आनंदाला- आणि हो, दुःखालाही मीच जबाबदार  !!

शरीराप्रमाणेच मनाचंही आरोग्य जपलं पाहीजे, हे मला पटलं....

मी मलाच स्वतःला मनाच्या मेंटेनन्स चं contract देऊन टाकलं !!!

--✍ सुजाता.

आठवणी

आठवणीं.....

भूतकाळातल्या आठवणींनी भारी छळलं,

तेव्हा मी त्यांना तिलांजली द्यायचं ठरवलं.

मन घट्ट करून आठवणींना सरणावर चढवलं,

सरळ मी काडीनी, पेटवूनच दिलं ।

आठवणी जळताना मात्र नवलच घडलं....

एकेका आठवणी चं फुलपाखरू बनलं !

आता मी आनंदी विचारांची फुलवली फुलं,

आठवणींच्या फुलपाखरांनी, आयुष्याचं नंदनवन केलं,

आयुष्याचं नंदनवन केलं....!!

✍️ - सुजाता 🦋🦋

उडायचं आहे....

घरटी बांधण्यात एवढी गुंग झाले, की उडण्यासाठी पंख होते हे ही विसरले....

खूप खेळून झाली भातुकली,

आता उंच उडायचे आहे......

स्वप्न विणण्यातच आयुष्य संपलं, 

आता खरोखरीचं जगायचं आहे....!!

✍️ सुजाता

देवा

किती लाविले मी तुला बोल, देवा,....

कितीदा दुःखात केला मी त्रागा.

हसले, रङले,.....उगा शिणविली काया....

उमगले ना मजला, ही तुझी सर्व "माया" !

कळतो, मला आता , हा तुझा सारा खेळ...

दवङला फुकाचा, आयुष्यात वेळ....!

समजाविले मी स्वतःलाच आता,

मी केवळ निमित्त, तूच कर्ता, करविता !!

✍ सुजाता.

निसर्ग

कित्ती सुंदर निसर्ग.....

किती भव्य,.... किती विशाल.....

एवढीशी मी, 

त्याहून एवढीश्शी माझी दुःख....

ओंजारत गोंजारत बसले होते...

सगळी गळाली,

निसर्ग कवेत घेता घेता,....

सगळे Problems, सगळे Ego

पुसले गेले,

निळेपणा डोळ्यांत साठवता साठवता !

गर्भरेशमी निळेपणा, लखलखतं आकाश,

चमकतं पाणी, मी वेगळी नाहीच कोणी....

शिवोहम् शिवोहम्.....।।

✍️ सुजाता.

आशा

आशा .....

आशा उद्याच्या सूर्योदयाची 

विस्तीर्ण आकाशात भरारी घेण्याची 

आशा समुद्राचा तळ गाठून 

रत्न मिळवण्याची..... आशा.....!

आशा भीती पार केल्याची 

उद्याच्या आल्हाददायक भविष्याची....

आशा पक्षांच्या किलबिलण्याची, फुलांच्या गंधाची,

 फुलपाखरांच्या भिरभिरण्याची....

लहानशी नाजुकशी आशा...

काळ्या मातीतून फुटणाऱ्या कोंबासारखी....!

आशा.....

 त्या सर्वशक्तिमान परमेश्वराच्या अस्तित्वाची !

जीवनदायी....आशा !!

😃✍️ सुजाता💕🌹🙏🏻

संध्याछाया

"मावळतीच्या किरणांनी" लांबविल्या छाया, 

 स्वतःशीच नव्याने ओळख करून द्याया.

परिपक्व फळाच्या गोडव्याची किमया.....

 संध्याछाया  सुखविती  हृदया.....!

✍️ सुजाता

बात

जुबाँ  तो चूप थी मगर,

आँखोंने  गुस्ताखी कर ली,....

मैं जो न कहना चाहती थी,

वो बात सारे जहां से  कह दी ।

✍सुजाता.

सारे जमाने ने समझ लिया,

जो मैंने  कहना भी ना चाहा ।

पर एक वो है, के  समझना ही नही चाहता,

की हमने  किसे  जी जान से  चाहा !

✍सुजाता.

आपलं घर

एकवार पाठीवरूनी फिरो तुझा हात....

शेवटचे हे पाऊल माझे, तुझिया  घरात....

                                तुझिया घरात...।

घरामध्ये अवघ्या फिरले, तुझ्या खोलीतही गेले,

कधी भूतकाळी  रमले, कधी आठवणींत....

                                कधी आठवणींत.....।

सगे सोयरे ही सगळे, सारे सारे तुला स्मरती,

तुझ्या विना नव्हते कोणी,  माझ्या  अंतरात ।

खुळी बावरी मी वेड़ी, येशील का माझ्या  स्वप्नी...

सांग कधी तू येशील पुन्हा, माझ्या  आयुष्यात ।

एकवार  पाठीवरूनी  फिरो तुझा हात....

शेवटचे हे पाऊल माझे,  अपुल्या  घरात...

                                 अपुल्या  घरात .....!

-✍सुजाता

मी

*"मैं"* को मुक्त नहीं होना है,

 *"मैं"* से मुक्त होना है,....।

 *"मैं"* तो शुरु से *"मुक्त"* ही है,.....

 

*"मी"* मुक्तच आहे,....

*"मला", "माझे"* ही हांव काही संपत नाही,

या *"माझेपणा"* तून मुक्ती हवी.....!

प्रत्येक वस्तूत, प्रत्येक प्रसंगात मी माझा संबंध जोडू बघते, या *"माझेपणातून"* मुक्त व्हायचंय !

हा निसर्ग किती सुंदर आहे,......

पक्षी, फुलं, सुगंध, गाणी.....

सगळंच सुंदर आहे,.....

फक्त माझ्यासाठी च नाही, मी नसले, तरी सुंदर च राहणार आहे....!

माझ्या असणेपणाला मी किती महत्त्व देतेय....

मी

जळी स्थळी तुला पाहण्याचा 

छंद लागला,.....

तुला शोधण्याचा मी

चंग बांधला.

सत्कर्माचा गर्व झाला,

"मी"पणाचा दंभ लागला,

किती मंदिरे फिरले,

किती तीर्थक्षेत्री डुंबिले,

अंतःकरण ना शुद्ध जाहले,

थकून बसता शोध लागला,

भंवतालच्या निसर्गात, फळाफुलांत

प्राणिमात्रांत, मुलांच्या हास्यात,

श्याम सावळा दिसू लागला....

भेटले, "माझ्यातच" मी "तुला"

भेटले, "माझ्यातच" मी "तुला"....!

✍️ सुजाता.

कर्ता आणि करविता

तूच कर्ता आणि करविता,

तूच करशी माझ्याकरिता !

गणेशा, तू माझा पिता 

अन् मी तुझी लाडकी दुहिता !

सारे काही होते माझ्याच भल्याकरता, माझा तुझजवर भरवंसा पुरता !

तूच कर्ता आणि करविता,

तूच करशी माझ्याकरिता.....!!

✍️ सुजाता.

तू

अबोल माझ्या भावनांचे

शब्द तू होशील का,

मुग्ध माझ्या गीतास या,

सूर तू देशील का.....

अवसेच्या या घोर राती,

चांदणे बनशील का, 

अर्थहीन झाले जिणे हे,

सार्थ तू करशील का....

✍ सुजाता.

रंगपंचमी

रंगपंचमी स्पेशल......

" नारी ग तू सोज्वळ, सावळी,

ओठांवर तुझ्या लालचुटूक लाली,

गालांवर मोहक छटा गुलाबी.

निळ्या निळ्या ड़ोळ्यांतली चंचल बाहुली,

काळ्या केशसंभारात पांढराशुभ्र गजरा...

कशाला खेळतेस रंगपंचमी सखे,

तुझा तर "रंग-बिरंगी " तोरा !!

--सुजाता

भूमिका

किती भूमिका केल्या,....

मुलीची,... विद्यार्थिनीची,

पत्नीची,.... सुनेची,....

आईची, प्रतिष्ठेची, मानमरातबाची... 

किती वेळा मेकअप लावला, काढला, बदलला,.....

किती प्रवेश झाले, 

किती अंक झाले,......

कुणास ठाऊक....

आणखी किती बाकी आहेत, कुणास ठाऊक,....

कोणता प्रवेश शेवटचा, कुणास ठाऊक.....

ती ती भूमिका समरसपणे केली.... किती जमली, किती फसली,

कुणास ठाऊक .....

कधी स्वतःला बक्षीस दिलं,

कधी कोसलं,.... टोकलं....

पण भूमिका वठवत राहिले.

एकदा मेकअपच पुसला, 

रागावून, हताश होऊन.....

वाटलं संपवावं नाटक,

पाडावा पडदा,....

पण पडदा पडलाच नाही,

नाटक चालूच,.... समोर प्रेक्षक.... 

मग पुन्हा उठून रोल निभावला, निभवावा लागला.....

पण आता थकले,

डायलॉग पाठ करून,

प्रखर लाइट्स अंगावर घेऊन आणि स्टेजवर उभ राहून राहून ही. 

आता वाटतय बसावं हळूच,

मागे सटकावं....

काही पात्रांच्या लक्षात येईल,

काही प्रेक्षकांनाही समजेल....

पण मग मी दिसलेच नाही की हळूहळू सरावतील....

इतर पात्रही, आणि प्रेक्षकही.

नाटक पुढे चालूच राहील,....

जणू कथेत काही वळण येईल.... 

इतर पात्रं कदाचित माझी वाक्य बोलतील,....

काही वाक्य गाळतील....

पण कथा पुढे सरकत राहिल....

मी फक्त रंगमंचावरून बाजूला सरेन,

कदाचित मीच प्रेक्षक होईन,....

 कदाचित प्रेक्षागृहाच्याही बाहेर जाईन,

मोकळं खुलं आकाश पाहीन... चित्र काढीन, कविता करेन,

गाईन, नाचीन.... आनंदात....!!!

✍️ सुजाता.

रंग

मज नको  'रागाचा'  रंग  'लाल'.....

क्रोधाचा  रंग  'भगवा'....

सतत बदलणारा  'निळा -हिरवा -पिवळा '

मज  'शाश्वत '  रंग  हवा....

श्यामल  'हरि' चा ....सावळा....!!

✍सुजाता.

तुझी सय....

या धुंद पावसाळी.....

                  तुझी सय येते

गर्दीतल्या एकांताचे

                 माझे भय जाते

उदास माझ्या जीवनाला

               सुरेल लय मिळते.....

अमृता प्रीतम चं मृत्यूपत्र

 अमृता प्रीतम चं "मृत्यूपत्र" !

अगदी पूर्णपणे भानावर राहून,

 निरोगी मन:स्थितीत, 

मी माझं मृत्यूपत्र लिहितेय....

माझ्या मृत्युनंतर, माझ्या घरावर धाड घाला, अगदी उलथापालथ करून, माझं घर पिंजून काढा.....

इतस्ततः विखुरलेली माझी सारी स्वप्न,

अशा स्त्रियांना देऊन टाका,

 ज्या फक्त "चूल आणि मूल" यांतच अडकल्या आहेत,

जणू त्यांना दुसरं जगच उरलेलं नाही,

स्वप्न बघणं सुद्धा त्या विसरल्या आहेत.

माझं "हसू" वृद्धाश्रमांवर पसरवा,....

ज्यांची मुलं अमेरिकेसारख्या संपन्न शहरांमध्ये हरवली आहेत ....!

माझ्या टेबलावर काही रंग पडलेत,

त्यांनी रंगू द्या अश्या साड्या,

भिजल्यात ज्यांच्या कडा

त्यांच्या पतीच्या - तिरंग्यात गुंडाळून आलेल्या शवाच्या रक्तामध्ये !

माझे अश्रू, त्या कवींना द्या,

जे प्रसवतील "कविता" प्रत्येक थेंबातून,

मला खात्री आहे.....!

माझा 'मान- सन्मान' त्या 'वेश्यांना' द्या,

ज्या, आपल्या मुलींना शिक्षण मिळावं, म्हणून, आपला देह विकतात....!

या देशातल्या प्रत्येक तरूणाला पकडून

त्यांच्या नसानसात माझा राग, संताप मिसळू द्या, 

राज्यक्रांती साठी त्यांना गरज भासेल.

माझा परमानंद त्या संतांसाठी आहे,

जे सर्वसंग परित्याग करून,

ईश्वराच्या शोधात निघाले आहेत.....

आणि शेवटी, जे काही उरेल,

माझी लालसा,

हांव, लोभ,

मत्सर, राग, द्वेष,

खोटेपणा, स्वार्थ,

हे सारं, माझ्याबरोबरच जाळून टाका !

(रूपांतर ✍️ सुजाता)

मी तुला पुन्हा भेटेन....

मूळ कविता अमृता प्रितम यांची

  "मै तनु फिर मिलांगी".....

याचा स्वैर अनुवाद

मी तुला पुन्हा भेटेन.....

 कसं, कधी माहित नाही,

 पण मी तुला पुन्हा भेटेन.....!

 लुकलुकणार्‍या तार्‍यांमधून, थंडगार वाऱ्यामधून, मी तुला पुन्हा भेटेन.

सुर्यकिरण बनून तुला कवेत घेईन,

 तुषार बनून लपेटून घेईन....

 पक्षांमधून ऐकू येईल माझाच आवाज,

अन् समुद्राच्या लाटांमधून माझीच गाज.

मी तुला पुन्हा भेटेन.

बाकी काही ठाऊक नाही,

 इतकंच माहितेय,

 काळ जे काही करेल,

 या जन्मी माझ्याबरोबर राहिल !

हा जन्म संपताच, सारे काही संपेल.....

पण मी आठवणींचे धागे गुंफेन,

आणि तुला पुन्हा भेटेन.

कधी, कसं माहित नाही,

 पण मी तुला पुन्हा भेटेन,

                मी तुला पुन्हा भेटेन.....!

✍️ सुजाता.

देव माझा

एकदा देवबाप्पा प्रसन्न झाला,

माग, हवे ते माग, म्हणाला.

मी डोकं खाजवू लागले,

काय "भारी" मागावं, 

विचार करू लागले,....

बंगला, गाडी, संपत्ती, दाग-दागिने, मुलाबाळांचं प्रेम,

सगळंच तर मिळालंय्, काय उरलंय्.....?

तरीही का अपुरं अपुरं वाटतंय्.....??

मी विचारांत पडता, देव हंसला, म्हणाला, बाळ,

मागता मागता, वाढत जातं....

कितीही मिळालं, तरी अपूर्ण वाटतं.

द्यायला लागलीस, की "पूर्ण" वाटेल !

मी दिलंय्, त्यातच समाधान मानलंस, 

तर खूप "भारी" वाटेल!

मलाही पटलं, पण मी देवाला म्हटलं

आता प्रसन्न झालाच आहेस, 

तर काहीतरी कृपा कर, की.

तूच पूर्णपणे माझा होऊन जा की!

मग बाकीचं काही मागायलाच नको,

अधूरं-अपूरं वाटायलाच नको....

देवच जर माझा झाला, 

तर सारं माझंच की....

मग सुख काय, दु:ख काय, 

सारं सारखंच की....!!

देवही प्रसन्नपणे हंसला,.....

"हुशार आहेस", म्हणाला.

तेव्हापासून, देवच माझा झाला,....

काही मागावं, हा प्रश्न च नाही उरला...!!

✍️ सुजाता.

प्रेम

प्रेम, परिपक्व वयांतलं......

गोड, पिकलेल्या फळासारखं,

जरी सुरकुतलेलं, तरी मायेनं ओथंबलेलं.

एखाद्या सुंदर फुलासारखं, पूर्ण फुललेलं.

मुग्ध, अबोल, अवखळ नव्हे, 

तर Mature, शहाणं, समजूतदार, 

समजून घेणारं.... समजावून देणारं.....!

आयुष्यातल्या फटक्यांनी अन् चटक्यांनी अनुभवी झालेलं.

न बोलतां सारं काही उमगणारं !

प्रेम, परिपक्व वयातलं.....!!

✍️ सुजाता

वाट

जरी चालावी लागली माझीच मला

पायांखालची एकाकी वाट....

मिळत गेले उबदार हात, 

आणि कुणीतरी दाखवला दिवा....!

✍️ सुजाता

"सुख"

सुख ही एक मानसिक सवय आहे, 

ती लावून घेणं आपल्याच हातात आहे. 

तुम्ही स्वतःला जितकं सुखी समजाल, 

तितकंच सुखी तुम्ही रहाल. 

तुमच्या सुखी रहाण्यावर 

केवळ तुमचाच अधिकार असतो. 

इतर लोकं तुम्हाला दुःख देऊच शकत नाहीत 

ही गोष्ट एकदा लक्षात आली 

की जगणं फार सोपं होऊन जाईल.....

💕💕💕💕💕💕

आठवणी

आठवणीं.....

भूतकाळातल्या आठवणींनी भारी छळलं,

तेव्हा मी त्यांना तिलांजली द्यायचं ठरवलं.

मन घट्ट करून आठवणींना सरणावर चढवलं,

सरळ मी काडीनी, पेटवूनच दिलं ।

आठवणी जळताना मात्र नवलच घडलं....

एकेका आठवणी चं फुलपाखरू बनलं !

आता मी आनंदी विचारांची फुलवली फुलं,

आठवणींच्या फुलपाखरांनी, आयुष्याचं नंदनवन केलं,

आयुष्याचं नंदनवन केलं....!!

✍️ - सुजाता 🦋🦋