माग, हवे ते माग, म्हणाला.
मी डोकं खाजवू लागले,
काय "भारी" मागावं,
विचार करू लागले,....
बंगला, गाडी, संपत्ती, दाग-दागिने, मुलाबाळांचं प्रेम,
सगळंच तर मिळालंय्, काय उरलंय्.....?
तरीही का अपुरं अपुरं वाटतंय्.....??
मी विचारांत पडता, देव हंसला, म्हणाला, बाळ,
मागता मागता, वाढत जातं....
कितीही मिळालं, तरी अपूर्ण वाटतं.
द्यायला लागलीस, की "पूर्ण" वाटेल !
मी दिलंय्, त्यातच समाधान मानलंस,
तर खूप "भारी" वाटेल!
मलाही पटलं, पण मी देवाला म्हटलं
आता प्रसन्न झालाच आहेस,
तर काहीतरी कृपा कर, की.
तूच पूर्णपणे माझा होऊन जा की!
मग बाकीचं काही मागायलाच नको,
अधूरं-अपूरं वाटायलाच नको....
देवच जर माझा झाला,
तर सारं माझंच की....
मग सुख काय, दु:ख काय,
सारं सारखंच की....!!
देवही प्रसन्नपणे हंसला,.....
"हुशार आहेस", म्हणाला.
तेव्हापासून, देवच माझा झाला,....
काही मागावं, हा प्रश्न च नाही उरला...!!
✍️ सुजाता.
No comments:
Post a Comment